Under construction

Doc1

2010-09-21T08:20:00.000-07:00

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

توصیف ِ یک موقعیت

2010-05-07T14:18:00.000-07:00

تمام ِ آنچه قرار بود در تصویر باشد :

سمت چپ تصویر : یک میز بزرگ ( ترجیحا ً گرد ) و سه صندلی دور ِ آن . روی میز : یک بطری آب معدنی و یک لیوان ِ بزرگ ِ خالی از آب ، یک فنجان ِ کوچک ِ خالی از چای و یک قندان ِ پر از قند ، یک دفتر یادداشت . روی صندلی ها : دو آدم عصبانی و جدی ( استفاده از تمام تکنیکهای تصویرسازی برای بیان ِ حد اعلای تنش میان این دو نفر آزاد است ) و من !

توضیح : برای جلوگیری از طولانی تر شدن ِ جمله ها و جهت تشخیص ِ بازیگران ، از کلمات عصبانی اول و عصبانی دوم (به ترتیب ِ نقش آفرینی ) استفاده شود .

- عصبانی اول رو به من درباره ی علت عصبانیتش بدون مکث پنج صفحه و نیم حرف می زند .

- من رو به عصبانی دوم : راست می گه .

- عصبانی دوم بطری آب را برمی دارد ، لیوان ِ خالی را تا نیمه پر می کند و رو به من درباره ی اشتباه بودن ِ پنج صفحه و نیم ِ عصبانی اول ، ده صفحه سخنرانی می کند .

- من رو به عصبانی اول : راست می گه

- عصبانی اول رو به من درباره ی برداشت ِ اشتباه ِ عصبانی دوم ، چهار صفحه و دو خط توضیح می دهد .

- من رو به عصبانی دوم : راست می گه

- عصبانی ها رو به من سکوت می کنند .

- من نیمه ی پُر ِ لیوان را سَر می کشم و رو به عصبانی ها می ایستم : راست می گین . خودم در خروجی رو بلدم .

و من چقدر دلم می خواهد گیس های سبا را بکشم

2010-03-30T14:56:00.001-07:00

اپیزود یک : درباره ی فیلم

در یک موقعیت ِ نیمه جدی و نیمه شوخی و به طرز وحشت آوری دوستانه! من و سبا نشسته ایم روبروی تلویزیون که فیلم سینمایی ببینیم . فیلم فول آو فلاش بک است و فیلمنامه به شدت آبکی می باشد . همه را تماشا می کنیم . فیلم تمام می شود . سبا چنین غر می زند : « اینقده بدم میاد از این فیلمایی که الانشون هیچی نداره همش گذشته رو نشون میدن » . سَرم را به نشانه ی تأیید تکان می دهم و اجازه می دهم به حرف هایش ادامه دهد . ادامه نمی دهد . بلند می شود ، تلویزیون را خاموش می کند ، می رود .

اپیزود دو : درباره ی فلاش بک در فیلم

سبا نشسته است روبروی تلویزیون و فیلم می بیند . فیلم فول آو فلاش بک است . همه را تماشا نمی کند ، تلویزیون را خاموش می کند و خیلی جدی غر می زند : « وقتی آدم یاد ِ گذشته می افته خودشم می بینه مگه . این اشتباه نیست ؟ » . سرم را تکان نمی دهم . خیره نگاهش می کنم . خیره به من نگاه می کند . سرش را به نشانه ی تأسف تکان می دهد .بلند می شوم . می روم .

اپیزود سه : درباره ی اینترنت

سبا نشسته است روبروی کامپیوتر و قرار است برای اولین بار با اینترنت فیس تو فیس شود . در اولین جستجوی اینترنتی شکست می خورد : « ینی چی که کاربر گرامی دسترسی به این سایت امکانپذیر نمی باشد ؟» .ساعده پاسخگوست : « ینی فیلتره » . سبا می پرسد چرا و ساعده هنوز پاسخگوست : « چون دلشون می خواد » . وقتی چندمین جستجو هم بی نتیجه می مانَد ، چنین غرغر می کند : « همه چی که فیلتره پس شما چیکار می کنین ؟!» . هیچکس پاسخگو نیست . بلند می شود و به نشانه ی اعتراض جیغ می کشد . بله ، او عر می زند و من از عصبانیت کوزه ی سفالی اش بر در می زنم ، گشوده شد چو در ، بر سَر می زنم . چرا؟ چون کوزه تکه تکه ، چهل تکه می شود . در باب اهمیت این کوزه همین بس که خیلی اهمیت دارد (داشت ) . از دیدن کوزه ی چهل تکه تگرگ وحشتناکی از چشمانش می بارد هر کدام این هوا ! سپس در برخوردی زننده و قهرآلود تمام فایلهای مرا شیفت دلیت می کند تا دلش خنک شود .

پ.ن : نگرانم سبا روزی روزگاری ، « مِمِنتو » ببیند. با آن همه فلاش بک چه کند ؟

این یک عکاس ِ روی اعصاب است

2010-03-13T11:49:00.000-08:00

این یک فیل است

2010-03-13T11:27:00.000-08:00

غمگین است . از چشمهایش معلوم است،نیست؟! اگر معلوم نیست تقصیر ِ فیل نیست ، تقصیر ِ من است که جوهر راپید از دستم سُر خورد و روی چشمهایش ریخت و لاک ِغلط گیر نگاهش را تغییر داد

همساده می دانی چیز َ ؟

2010-01-24T13:21:00.000-08:00

این بود انشای من

........................

تیتر : مش مریم – مهمان مامان

محصول مشترک ِ هالیوود و بالیوود

2009-12-11T13:16:00.000-08:00

موهایم را به زور ، در یک گیره ، بالای سرم جمع می کنم و درایو به درایو در جستجوی یک عکس می چرخم . نمی یابمش . ریسایکل بین را خالی می کنم . می یابمش . دو تار ِ مو از چنگال ِ گیره آزاد می شوند و روی صورتم می افتند . دو تا موی رهایم را پشت ِ گوش می اندازم و عکس بازیافت شده را با فتوشاپ اُپن می کنم .ثانیه ها و دقایق می گذرند و به ساعت می رسند .تعداد موهای آزاده ام! که خیلی می شوند ، مامان وارد اتاق می شود . نگاهی به من می اندازد و می گوید : « بلند شو دیگه ! نصفه شبه ، قیافه َت رو دیدی؟ شبیه خانم هاویشام شدی » . می خندم و مامان از اتاق خارج می شود . ساعتی بعد بابا ، نگران و متعجب وارد اتاق می شود و می گوید : « بلند شو دیگه دختر!ساعت رو دیدی؟ » سرم را بلند می کنم و بی رمق می گویم : « خانم هاویشام! » . می پرسد : « چی ؟» . لبخند می زنم و او غر غر کنان از اتاق خارج می شود . ساعت چهار صبح است و برای آخرین بار از میانبر ِ ctrl + s استفاده می کنم . کامپیوتر را خاموش می کنم و با کوله باری از خستگی خودم را به تخت می رسانم . خوابم می برد . خواب می بینم .

در سکوتی مرگبار مرا در قبر می گذارند . خیال می کردم به قدر ِ یک من ، اشک از چشم ِ اقوام و دوستان جاری شود . زهی خیال ِ باطل . دریغ از یک قطره . سنگ قبر را می گذارند . تاریک می شود . خسته تر از آنم که بترسم . می خوابم .

ناگهان مُرده ی قبر ِ سمت ِ راست داد می زند : « من مُردم! من مُردم! » . چشم ِ راستم را باز می کنم . تاریک است . چیزی نمی بینم . چشم راستم را می بندم . مُرده ی قبر ِ سمت چپ داد می زند : « من مُردم! من مُردم !» . چشم چپم را باز می کنم . باز هم تاریک است . چشم چپم را می بندم . مُرده ی قبر راست و مُرده ی قبر چپ ، همزمان ، در یک لحظه با هم داد می زنند : « ما مُردیم!ما مُردیم! » . چشمهایم را باز می کنم و بی اعتنا به تاریکی داد می زنم : « آره بابا! خاک بر سرتون شده ، دهنتون رو ببندید ، می خوام بخوابم » مُرده ی قبر راست داد می زند : « خاک بر سر ِ خودت شده ، منم خوابیدم » . مُرده ی قبر چپ داد می زند : « خاک بر سر خودت شده ، منم خوابیدم ». من از بین القبرین! داد می زنم : « تو روحتون ... پس اگه خوابید چرا خفه نمی شید؟ » مُرده ی قبر راست و مُرده ی قبر چپ ، دوصدایی داد می زنند : « تو روح خودت ... چون داریم خواب می بینیم مُردیم ! » . من داد می زنم : « دیوونه ها ! شما خواب نمی بینید مُردید . مُردید .این منم که دارم خواب می بینم مُردم . شما تو خواب من مُردید » . مُرده ها عصبانی می شوند و از چپ و راست ، به دیوار ِ قبرم می کوبند . در قبر ِ من زلزله می شود . داد می زنم :« این درست نیست . من نباید اینجا باشم . قرار بود من رو بسوزونن. هزار بار گفته بودم . این خواب غلطه . بس کنید دیوونه ها ! بس کنید دیوونه ها ! » . ناگهان همه چیز عقب گرد می کند . باید مضحک شده باشم به همان اندازه ( یا بیشتر ) که بقیه مضحک شده اند . غش غش می خندم ، آنها هم غش غش می خندند ( لابد به من ) و در روند این حرکت معکوس ، یکی یکی غیب می شوند تا به اتاقم می رسم و روبروی کامپیوتر متوقف می شوم . ناگهان شروع می کنم به چرخیدن ، تا جایی که لوکیشن کاملا ً تغییر می کند . انگار یک دفعه به عمق جنگل های آفریقا پرتاب شده باشم . اینجا مار ، میمون ، سگ ، طوطی ، قورباغه ، کبوتر ، موش ، سنجاب ، گربه ، ببر ، فیل ، خرس ، گاو ، اسب ، الاغ و سایر حیوانات به وفور یافت می شوند . من در مرکز ِ عمق جنگل ! ایستاده ام . بقیه سمت راست ِ من هستند و به یک نامعلوم در سمت ِ چپ ِ من نگاه می کنند .با پرواز کبوتر ، همه با هم به سمت ِ من می دوند . من هم ناچار ، جیغ کشان می دوم . ببر سریعتر می دود و از من جلو می زند . به سمت ِ چپم نگاه می کنم . یک نفر روی یک مبل ِ ساخته شده از صندلی های ماشین نشسته و به ما می خندد . شبیه آدمهایی که می روند به یک جای دور ، خیلی خیلی دور ، دور از چشم ِ بقیه یک جور دیگر زندگی کنند . من در محاصره ی ترس و شیفتگی می ایستم . همه از کنارم عبور می کنند . یک سیاهپوش ِ مخوف پیدا می شود ( نمی دانم از کجا ) و غریبه ی تنها را با تبر از وسط دو شقه می کند . من از ترس بیهوش می شوم .

من ِ سفیدپوش راروی یک عالمه چوب گذاشته اند . می خواهند مرا بسوزانند . گمان می کردم صدای گریه و شیون ِ اقوام و دوستان ، مرا از مُردن منصرف کند . خود غلط بود آنچه می پنداشتم . صدای قهقهه و خنده شان مرا ترغیب کرد تا آخر ِ راه ِ مُردن بروم . می روم . باران می گیرد . نه آرام و نم نم که تند و جَر جَر . بارانی شبیه بارانهای رشت گونه ی تهران ِ فیلمهای فریدون جیرانی . به همان شدت خیس کننده . چوب ها خیس می شوند و آتش نمی گیرند . یعنی آتش می گیرند و زود خاموش می شوند و من ذره ذره سوزانده می شوم. تازه می فهمم عجب زر ِ مفتی زده ام و از سوختن ملولم و گورم آرزوست . حضار ِ خسته و خیس ، دوان دوان لوکیشن را ترک می کنند . من می مانم ، تنها . از ترس می میرم .

باصدای ترق و تروق ظرف ها بیدار می شوم ، مامان ظرف های شسته شده ی شام ِ دیشب را جابه جا می کند .

.....................................................................................................................................

پ.ن 1 : تصویر به دلیل ِ شباهت به غریبه ی تنها در جنگل ( قبل از اینکه از وسط دو شقه شود ) اَتَچ شده است و هر گونه شباهت خیلی عجیب است .

پ.ن 2 : بیخودی غر نزنید و دشنام ندهید و لنگه کفش به سویم روانه مسازید و داد نزنید که این چی چی بود نوشتی و خزعبل و از این دست مسائل که خودم در جریانم . لیبل دارد . سواد هم دارید الحمدالله

عشق ِ اول همیشه خاطره است

2009-12-03T10:33:00.000-08:00

وقتی پشت ِ شیشه های کتابفروشی ، میان آن همه کتاب ، از پَس ِ فُکل ِ تازه رد شده ی دختر ِ فروشنده ، چشمم به کله ی کچلش افتاد ، گریه ام گرفت ( قطعا ً از شوق ) اما زار نزدم . موقعیتم را قدم به قدم تغییر دادم و با کمی شانس خودم را به او رساندم . لبخندی زدم و آهسته از کنار ِ تصویر ِ پنجاه در هفتادش گذشتم .

او عشق ِ روزگار ِ سه نقطه ی نوجوانی ِ من بود . خوب یادم هست ( تمام اعضای خانواده هم این خاطره را با تمام جزئیات به یاد دارند ، مخصوصا ً مامان )، هفته ای یک بار ، همه با هم ، سینما می رفتیم . معمولا ًفیلم و سینمایش را مامان انتخاب می کرد و هیچ اعتراضی در کار نبود . اما آن روز با بقیه ی روزها یک تفاوت بزرگ داشت . اکران هم زمان ِ « سلطان و عقرب » صدای اعتراض مرا بلند کرده بود و این بار جیغ های من تعیین کننده بود .روی صندلی های عقب ِ ماشین ، بالا پایین می پریدم و جیغ می کشیدم که فقط عقرب . دست ِ آخر ، بابا بخاطر نجات ِ گوش هایش تسلیم شد و همان شد که من می خواستم.

عقرب ، فیلمی در ژانر ِ « قاچاق مواد مخدر و پلیسی ِ بزن بکُش و هان ای دل ِ عبرت بین » بود . یک افتضاح ِ کامل . مامان همان دقایق ِ اول فیلم رفت بیرون و توی ماشین منتظر ماند تا فیلم تمام شود . بابا طبق معمول خوابش برد . و من با سماجت و لجبازی ِ غیر قابل ِ توصیفی به صندلیم چسبیده بودم و سوپراستارم را فالو می کردم .

مامان ِ بینوا بخاطر ِ داشتن ِ من ِ خل و چل ، معجون ِ حرص و غصه را سر می کشید ( این روزها حرص و غصه ای در کار نیست ، مامان ، حقیقت را هر چند تلخ ، پذیرفته است ) .

چقدر خوشحال بودم از اینکه بین همکلاسی هایم حتی یک رقیب ِ عشقی هم نداشتم ( بقیه ی بچه ها عشقشان را خرج ِ روبرتو باجیوها می کردند ) . خدایا ! چقدر پول بابت ِ مجله هایی دادم که از جمشید هاشم پور می نوشتند.

حالا سرنوشت را نگاه کن . اکران ِ هم زمان ِ محاکمه در خیابان و چهره به چهره . اما من ِ عاشق ِ آن سالها ، امروز دلمشغولیهای دیگری دارم ! به همان اندازه که من دیگر آن آدم ِ قبلی نیستم ، زمانه هم دیگر آن زمانه ی قبلی نیست . بله .

حالا مامان با همکارش می رود سینما ، من و خواهرم یا با دوستانمان می رویم یا تنها . بابا هم مدتهاست که ترجیح می دهد در خانه و پای تلویزیون خوابش ببرد تا سالن سینما

پ.ن : تصویر ِ فوق فقط جهت ِ کچل بودن اَتچ شده و هر گونه شباهت نامربوط است

I guess I will keep these as a souvenir

2009-11-12T10:23:00.000-08:00

این ضربه به شما بگویم ضربه ای حسابی بود . به وضوح صدای « تِق » را بین استخوانهای تر قوه ام شنیدم . در محضر ِ مادربزرگ ، روی مبل لم داده بودم . در محاصره ی بی حوصلگی و گیجی ، تخته شاسی در دست خط خطی می کردم ولی حواسم بود کاری نکنم که به مادربزرگ بربخورد . بعد از هر پنج سانتی متر خط خطی ، خیلی گرم و صمیمی جویای احوالش می شدم. مادربزرگ هم حواسش به خط خطی های من بود . سنگینی نگاهش را از پشت شیشه ی عینک احساس می کردم . مادربزرگ ایده هایش را کمابیش صریح بیان می کند ، آن روز هم صراحت کلامش سیلی محکمی بود به صورت من . با عصای چوبی ِ خوش نقش و نگارش ضربه ای به شانه ام زد و گفت : « منظره بلد نیستی بکشی ؟ آخه این جک جونورا چیه وقتت رو تلف می کنی ؟ آدم حالش بد می شه » و چنان نگاهی از سر ِ تأسف به من انداخت گویی توده ای از فلاکت روبرویش ایستاده است . این ضربه! به شما گفتم ضربه ای حسابی بود؟ آنقدر حسابی که روان نویس هایم را جمع کردم و از آن روز ، یعنی سه هفته پیش تا حالا یک جک هم نکشیده ام چه برسد به جانور . به هر حال از لحاظ وضعیت روحی در سطح بالا و غبطه برانگیزی قرار دارم . به شما بگویم اینها را به عنوان یادگاری نگه می دارم

خنگ شاگرد در مراجعه است

2009-11-07T05:59:00.000-08:00

به گزارش ِ مامان ،زنگ ِ اول، دقایقی پس از حضور و غیاب ،ستاره ،به نیت ِدستشویی از کلاس خارج شده و پس از گذشت ِ چهل دقیقه به کلاس ِ درس بازنگشته است .یبوست یا اسهال؟ با تمام ِ احترامی که برای هملت قائلم باید خدمتتان عرض کنم که مسأله این نیست بلکه مسأله چیز ِ دیگریست . از خودتان می پرسید چی؟ از خودتان نپرسید از من بپرسید. از من می پرسید چی؟من هم نمی دانستم به همین دلیل از مامان پرسیدم چی؟ و مامان اینطور توضیح داد که بعد از طولانی شدن ِ غیبت ِ ستاره ، مهسا ، مبصر ِ کلاس ، شاگرد زرنگ ِ کلاس ، یعنی شاگرد محبوبش را جهت ِ ستاره یابی به دستشویی و حومه می فرستد. مهسای مبصر دقایقی بعد بی ستاره برمی گردد.از خودتان می پرسید چرا؟ خب از خودتان سؤالی نپرسید که جوابش را نمی دانید .از من بپرسید که از مامان پرسیده ام چرا و مامان هم از مهسا پرسیده بود چرا و جواب شنیده بود :« اجازه خانوم! نمی آد، نشسته تو دستشویی گریه می کنه». در این لحظه مامان برای پیگیری ِ قضیه عازم ِموقعیت ِستاره می شود و از پشت درهای بسته با ستاره به تبادل ِدیالوگ می پردازد. باز هم از خودتان سؤال دارید اما نمی پرسید؟ خجالت نکشید . من به سؤالهایتان واقفم اما خواهش می کنم از من نپرسید و ما را از دیالوگهای مامان و شاگردش دور نسازید و بیایید دست به دست ِهم دهیم به مهر و به تماشای بخشی از این مکالمه بنشینیم.

آقا بشین ، جلو دید رو گرفتی با اون قد ِ درازت

مامان : ستاره؟

ستاره: اجازه خانوم! (های های گریه )

مامان : چی شده ؟ چرا گریه می کنی؟

ستاره: اجازه! (های های ) اجازه خانوم! نمی تونیم بیایم بیرون

مامان: گریه نکن ، درست حرف بزن ببینم چی شده

ستاره:اجازه خانوم !اگه بیایم بیرون آنفولانزای خوکی می گیریم می میریم

مامان: چی ؟چرا؟

ستاره:اجازه ! خانوم بهداشت گفتن اگه دستمون به دستگیره ی دستشویی خورد باید با صابون بشوریمش که مریض نشیم

مامان:خب؟

ستاره: خانوم اجازه! ما دستمون رو شستیم بعد در رو باز کردیم بعد دوباره دستمون رو شستیم بعد در رو بستیم بعد دوباره دستمون خورد به دستگیره بعد دوباره در رو باز کردیم دستمون رو شستیم بعد دوباره باید دستگیره رو می گرفتیم که در رو ببندیم.خانوم اجازه! به خدا ما خیلی دستمون رو شستیم

با تشکر از مامان و ستاره و مهسا و خانوم بهداشت و همه ی بقیه ،متفرق شوید

...............................................

پ.ن: ذهن ِ شاگرد ِ خنگ فاجعه است

در پارکینگ ِ یک ساختمان ِ پنج طبقه در خیابان ِ بیست و پنجم ِ غربی اتفاق افتاد

2009-10-25T12:21:00.000-07:00

امروز صبح مثل ِ هر روز، شاهین ِ طبقه ی چهارم دکمه ی صفر ِ آسانسور را فشار داد . آسانسور پایین رفت، صفر ِ آسانسور مثل ِ هر روز، قرمز شد ،در باز شد و شاهین وارد ِ پارکینگ شد. اول به راست نگاه کرد . احدی جلوی در نبود. تعجب کرد ولی دقت نکرد. دوم به چپ نگاه کرد . ماشین سر ِ جایش نبود . هم تعجب کرد،هم دقت . نبود . اول آهسته گفت : نیست. دوم بلندتر گفت : نیست ولی بار ِ سوم داد کشید :نیست، ماشینم نیست . پنج دقیقه بعد تمام ِ اهالی ِ خیابان ِ بیست و پنجم ِ غربی جلوی در ِ پارکینگ بودند اما احدی پاسخگو نبود . شاهین راه می رفت ، داد می زد ، فحش می داد اما احدی از جایش تکان نمی خورد . مهمان ِ نرگس خانم ِ طبقه ی اول گفت : حالا مگه ماشینش چی بوده؟ مشت ِ شاهین اوج گرفت و محکم روی صورت ِ مهمان ِ بینوا فرود آمد . افتضاح شد . بلوا شد . دعوا شد. آقا رضای بقال سوا می کرد ، آقا رضای سبزی فروش داد زد : درهمه . آقای شریفی ِ رئیس ِ ساختمان ، مهمان را گوشه ای کشید و گفت : گاو رو دیدی؟ مهمان ِ عصبانی گفت : الان دیدم . شریفی گفت : اون گاو رو نمی گم که ، منظورم گاو ِ مهرجوییه ، دیدی؟ مهمان ِ عصبانی، متعجب گفت : آره ، حالا چه ربطی داره ؟ شریفی گفت :ربط داره جانم ، ربط داره . رابطه ی شاهین وماشینش مثل ِ رابطه ی مش حسن و گاوشه . مهمان ِ نرگس خانم که ماتش برده بود ،گفت : یعنی ممکنه به مرحله ی گاو شدن برسه ؟ شریفی گفت : به گمونم رسیده ، داره ساز دهنی می زنه . مهمان گفت : کو؟ شریفی گفت : نمی شنوی؟ داره با دهنش صدای بوق درمیاره . شهین خانم ، پسرش را بغل کرد ، صورتش را بوسید و گریه کنان گفت : مامان جان، قربونت برم ، تنت سالم باشه ، آروم باش ، ایشالا پیدا می شه . شاهین کمی آرام شده بود که ناگهان چشمش به شیر ِ آب افتاد . بعد انگار خاطرات ِ ماشین شویی برایش زنده شده باشد ، آه و فغانش بلند شد : مگه ما پول ِ نگهبان نمی دیم آخه . مگه ما پول ِ نگهبان نمی دیم آخه . مگه ما پول ِ نگهبان نمی دیم آخه . این زِرَش را سه بار تکرار کرد . اما از دست ِ ضعیف ِ احدی کاری ساخته نبود . شریفی سعی می کرد آرام برای شاهین توضیح دهد : سه جا کار می کنه ، آدمه دیگه ، خوابش برده . بعله! یعنی که احدی خوابش برده بود . دزد آمده بود. ماشین ِ شاهین را برده بود . در آخر ِ سخنرانی ِ شریفی به اتفاق ِ آراء ، قطع نامه ای علیه احدی تصویب شد و همه ی حاضران – با حساب ِ من پنجاه و هشت نفر – با شاهین ِ طبقه ی چهارم اعلام ِ همبستگی کردند و داشتند به خانه هایشان می رفتند که ماشین ِ شاهین آمد . ماشین ِ شاهین با نوای ایتس ایتس آمد. ماشین ِ شاهین با شهرام ، داداش ِ شاهین آمد . شهرام در میان ِ بهت و ناباوری ِ همه از ماشین ِ شاهین پیاده شد . شاهین را در آغوش گرفت و گفت : خیلی ترسیدی ؟ عوضش واسه ماشینت سیستم بستم ، خدا .

حالا شهرام بود و مشت های گره کرده ی شاهین و شریفی و مهمان و احدی و رضا بقال و رضا سبزی فروش و تف و لعنت ِ مامان شهین و نرگس خانم

.....................................................................

پ.ن : اگر فکر می کنید که قطع نامه علیه احدی تغییر کرد باید به عرضتان برسانم که سخت در اشتباهید . به قول ِ شاهین ِ قصه ؛ این بار شهرام بود ، دفعه ی دیگه که خوابش ببره شاید شهرام نباشه . فی الحال احدی دو شغله است

اوهوم! اینجوریه داداش

2009-10-14T11:34:00.000-07:00

تاکسی های زرد تاکسی های خاطره سازی هستند. لااقل برای من که اینطوریند. حوصله کنید ، عرض می کنم . خانمی که صندلی جلو ، رو به آفتاب نشسته بود ، یک پنج هزار تومانی ِ تا نخورده گرفت طرف راننده و گفت : عذر می خوام، پول خورد ندارم . راننده خم به ابرونیاورد و با احترام چهارهزارو پانصد و پنجاه تومان گذاشت کف دستش . هنوز به اندازه ی یک پاراگراف جلو نرفته بودیم که ترمز کرد و پسر که در حوالی بیست سالگی قدم می زد سوار شد . از میانه های پاراگراف اول که گذشتیم یک پنج هزار تومانی ِ از وسط تا خورده گرفت طرف راننده و گفت : آقا ببخشین،خورد ندارم . این بار هم در چهره ی آرام راننده تغییری حاصل نشد اما بر چهره ی متعجب من لبخند کمرنگی نقش بست. به انتهای پاراگراف اول نزدیک می شدیم که یک پانصد تومانی ِ نو گرفتم طرف راننده و گفتم : ممنون. من همینجا پیاده می شم . باورم نمی شد همان راننده ی تا دو خط ِ قبل آرام چنان گره ای به ابروانش زد که تا ده پاراگراف بعد هم باز نمی شد . بعد با یک لحن شاکی و رنجیده رو به من کرد و گفت : خورد نداشتی؟!

این طوری بود که از انتهای پاراگراف قبل با موج سنگینی از غم مواجه شدم و تصمیم گرفتم قدم زنان و همچون عابری پیاده پاراگراف دوم را رد کنم . داشتم خودم را برای خودم توضیح می دادم . عجیب بود . در نگاه اول خودم را نشناختم و در نگاه دوم بود که خودم را شناختم!و هر چه بیشتر آشنا می شدم بیشتر به این نتیجه می رسیدم که واژه های لازم را در اختیار ندارم. نا امیدی ونیهیلیسم مطلق؟ نه ، من این ادعا را به علت غیر تخصصی بودن رد می کنم . فقط از دو، نهایت سه خط از خودم خوشم نیامده بود و در کمند ِ احساسات متضاد گرفتار شده بودم . همین. به هرحال به اندازه کافی برای

پاراگرف سوم خسته و غمگین بودم.

یک تاکسی زرد درست جلوی پای من ترمز کرد .صندلی جلو خالی بود. می خواهید باور کنید یا نه، به خودتان مربوط است. اما او را نمی شد نشنیده گرفت .برای رویارویی با هر واقعه ی وحشتناکی آمادگی داشتم غیر از این.نامجو بود که از بلندگوها پخش می شد: از داس سپهر سرنگون سوده شدیم . و من به یگانگی احساس رسیدم . تصمیم گرفتم باقی زندگیم را از فراز پلی به درون آب پرتاب کنم . پیاده شدم و خوب به اطرافم نگاه کردم . تا هزاران پاراگراف آن طرفتر نه پلی بود، نه رودی

و حالا در پاراگراف چهارم هستم . افکاری در سر می پرورانم و در خلال این حرکت خلاق! موجودات غریبی در سرم کله معلق می زنند و اشعاری که حکایت گر زوال ِ جهان ِ رو به افول است زمزمه می کنند . من اما عین خیالم نیست. برای خودم خط خطی می کنم . به دیگران چه مربوط

تیتر :امروز این سه نفر را برای دومین بار دیدم

2009-08-26T12:14:00.000-07:00

سوتیتر: شما را کجا دیده ام آیا قبلاً ؟ هان ؟

ا- زل زده بودم به لبخند کج ِآقای فروشنده و در خاطراتم کنکاش می کردم که پروردگارا من این لبخند مضحک را کجا دیده ام آخر ؟ تا ده دقیقه ی اول ِ جستجو به یقین رسیده بودم که به صاحب تصویر فوق چند کلمه دشنام بدهکارم و به دلایل نامعلومی این چند کلمه را خرج نکرده ام . دوباره به غربال خاطراتم پرداختم و به سرعت تصاویر نامربوط باورنکردنی را کنار گذاشتم تا بالاخره یادم آمد

آن شبی که مرگ از رگ گردن به من نزدیکتر شده بود ، همان شب ِ فروردینی ِ بعد از خانه ی خاله ی بابا که معجون ِ آجیل و شیرینی و شکلات ، لابیرنت روده و معده ام را به هم لینک کرده بود ، همان شبی که آقای دکتر با دیدن وضعیت ِ رو به موت ِ من ، آب قند لازم شد و فشارش سقوط ِ آزاد موفقی داشت ، همان شب که من روی صندلی های اورژانس منتظر بازگشت آقای پدر از داروخانه بودم ، بله ، بله ، همان شب بود که برای اولین بار دیدمش . آقای فروشنده که آن روز آقای ضارب بود در دل تاریکی شب با اتومبیلش دنده عقب آمده و آقای رفتگر را نقش بر زمین کرده بود ( آقای رفتگر پیرمردی بود کوتاه قد با کله ای تراشیده و فاقد مو ) . ضربه ی وارده سر پیرمرد نارنجی پوش را شکافته بود . آقای ضارب ِ دیروز و فروشنده ی امروز غش غش می خندید و با لحن مسخره ای می گفت : تاریک بود ، ندیدمش ، محکم خوردم بهش و هر هر و کر کر ...

پیرمرد که سر و صورتش از خون سرخ شده بود با حیرت به من و آقای پدر نگاه می کرد .من خیلی علاقمند بودم که با کاتر روی صورت آقای ضارب چند خطی حک کنم اما احوالاتم ناخوش بود و نشد که بشود . آقای پذیرش اورژانس می گفت که پیرمرد را نمی پذیرد و باید به بیمارستان چند خیابان آن طرفتر بروند . آقای پدر که دیگر بی خیال من شده بود و با خنده های آقای ضارب امواج خشمش به سرعت ارتفاع می گرفت به آقای ضارب گفت به جای خنده زودتر فکری به حال پیرمرد بکند . ترسی که قد و قامت بلند ِ خشم ِ آقای پدر به جان ِ آقای ضارب انداخت سبب شد که لبخند مضحکش را قورت دهد و پیرمرد بر دوش و دنده عقب از درمانگاه خارج شود . در دلم بدهی آقای فروشنده را دادم و با لبخندی مضحکتر از لبخند او بیرون آمدم .

2 – من و دو نفر دیگر مسافران یک تاکسی سفید متعلق به سال هزار و سیصد و درشکه بودیم . یک دختر شال قرمز ِ مانتو سفید ِ مومشکی و یک آقای چاق و چله ی قد بلند ِ مو فرفری ِ گنده دماغ با چشمان ِ خمار و عینک گرد ( مایلم همین جا خاطر نشان کنم که من بی هیچ دلیل واضح و مشخصی به بشریت ِ دارای عینک ِ گرد ارادت دارم ) . دختر شال قرمز را از روی خط چشمهایش شناختم ( خط چشمی کشیده بود که مپرس ) . همانی بود که روز آزمون عملی یادش رفته بود تخته شاسی بیاورد و آنقدر مخ ِ خانم مراقب را جوید تا اجازه داد از میزش استفاده کند و مقوایش را به جای دسته ی کج و کوله ی صندلی آهنی روی میز صاف و بزرگ چوبی بگذارد . فی الواقع خط چشمهایش گواهی بود بر قدرت طراحیش و من اطمینان دارم که اثرش تحسین و هزار آفرین همگان را در پی داشته است

3 – اما آن آقای چاق و چله ی لنگ دراز ِ گنده دماغ ِ موفرفری ِ چشم خمار ِ عینک گرد را اولین بار وقتی که خیلی عجله داشتم و خیلی عجله داشت ، دیدم . در یک عبور ِ عجله ای محکم به کیفم خورد و کیفم افتاد و خم شدم که کیفم را بردارم وخم شد که کیفم را بردارد و سر ِ من به سر ِ او خورد و سر ِ او به سر ِ من خورد و سر ِ من درد گرفت و سر ِ او نمی دانم درد گرفت یا نه . بعد ایستادیم . او لبخند زد و عذرخواهی کرد . من یادم نیست که لبخند زدم یا نه اما گوشه ی سمت ِ چپ ِ لبم سه میلیمتر به سمت گونه ام دوید . او رفت و من رفتم و باید اعتراف کنم که عینک ِ گردش باعث شد آن روز قلبم دچار ضربان ِ عشق در کمتر از یک نگاه شود و امروز که با دختر خط چشم قشنگ دیدمش یاد این اثر فاخر افتادم که می فرماید :

یه روز لولیتای شیک پوشم

یهو دید که پیش ِ روشم

چه چهی زدم و گفتم

عاشق که نمی شم

..................................

پ.ن : گنده دماغ = بزرگ بینی ، عظیم مماغ ، بیگ نوز

این یک هفته نامه نیست بلکه هفت روزنامه است

2009-08-13T15:10:00.000-07:00

· امروز

از گرمای هوا به سرمای کولر پناه می برم و از سرمای کولر در پتو مچاله می شوم . موسیقی متن زندگیم هم برداشت آزادیست از مجموعه ی پت و مت : دیب ، دیب ، دیری دیریب ، دیب ، دیب ، دیب ، دیب دیریب دیریب دیریب ...

· دیروز

متن اخطاریه این بود : فتوشاپ بعضی ها را نمی شناسد .بین اوکی و کنسل و کانتینیو ، یکی را انتخاب کن ! برایش نوشتم : بسیار اوکی باید تا باز شود فایلی . و چه لحظه ی باشکوهی بود آن هنگام که فتوشاپ فایل پی اِس دی ِ هیستوری دار و پر لایه را شناخت

· پریروز

از اول هفته حتی یک بار هم صدایش را نشنیده بودم بعد درست لحظه ای که باید ساکت می ماند زد زیر آواز . آن هم نه یک بار که خیلی ! و چه حقیقتی ویران کننده تر از اینکه ماههاست زنگ موبایلت گوش ِ بشریت را آزار می دهد و تو غافلی . اما مرگ در راه حقیقت پایان راه نیست بلکه فی الواقع یک آغازه . این شد که از همان پریروز تصمیم گرفتم که زنگ موبایلم را عوض کنم

· چهار روز پیش

یک روزهایی هست که از بی اتفاقی سکوت می کنی ، یک روزهایی هم از پر اتفاقی . چهار روز پیش از آن روزهای پر اتفاق ِ سکوت لازم بود که باعث شد صفحه را سفید کار کنم

· پنج روز پیش

نه تنها هیچ میلی به دیدن یک عده آدمی نداری بلکه میل غریبی به دیدن یک عده آدم ِ دیگر داری اما یک عده ی اول را می بینی و یک عده ی دوم را که ماههاست ندیدی باز هم نمی بینی . بعد این آدمهای بر خلاف میلت آنقدر حرف مفت می زنند و غیر قابل تحمل می شوند که واکنشهایت تند می شود و صدایت بلند می شود و تا آخر هفته باید نگاه های عتاب آلود ِ شاهدان ِ روز ِ واقعه را تاب بیاوری . می توانی بگویی به جهنم . طوری نیست

· جمعه

شنیده اید که روزی روزگاری مگسی مست می کند و افتان و خیزان خود را به کارخانه ی پیف پاف می رساند و داد و بیداد راه می اندازد ؟ غرض از نقل حکایت ، مرض نبود . خواستم عرض کنم که من خود به چشم خویشتن قهرمان قصه را دیدم که سر ِ جایش به راست و چپ کج می شد و مژ می شد و شنیدن کی بود مانند دیدن و دقایقی بعد که نگهبان ِ کارخانه ، مگس ِ مست را با خاک انداز از روی زمین بلند می کرد آروغی زد با فرکانس چند کیلو هرتز و بی خیال شوید پرتقال فروش را

· این پنج شنبه نه ، پنج شنبه ی قبل

در جستجوی فیلمی انگلیسی بودم مربوط به اوایل دهه ی هفتاد . همان که کارگردانش سنه ی دو هزار و هفت ، درخت خرمای طلایی از کن گرفت . نیافتم . گفتم شاید وقتی دیگر بیابم اما نتیجه ی تحقیقات ِ میدانی و پرس و جوی اینترنتی می گفت که گشتم ، نبود ، نگرد ، نیست . یعنی که هاله جان ، قربانت شوم ، سفارش ِ دانلود را امضا کن

در بک گراند و در انتهای سالن ِبسی شلوغ فرودگاه یک آقایی که سالهاست خانواده اش را ندیده در بغل برادرش های های گریه می کند ( برادرش هم های های او را تکرار می کند ) و اشک فراق به اشک شوق تبدیل می گردد

What happened to soodeh? Do you know?

2009-07-23T07:01:00.000-07:00

ترجمه ی جملات بالا را مای مادر با توجه به وضعیت من ( سردرگم ، اخمو ، به شدت گند اخلاق و منتظر بهانه برای داد زدن ) از مای سیستر پرسید و شی در جواب ، ترجمه ی جمله ی آی دُنت نو را تحویل داد که صادقانه ترین پاسخ ِ تستی ِ ممکن بود . اما حالا که در وضعیت جدیدی هستم ( به قول شاعر : در من غم بیهودگی ها می زند موج ) می خواهم به سؤال مطرح شده پاسخی تشریحی بدهم.

امروز اتفاقی گذرم به خیابانی افتاد که یک مغازه درآن واقع شده است . خواستم بی اعتنا رد شوم که حضور ِ پر رنگ ِ یک آشنای قدیمی در پشت ِ ویترین مانع شد . با یادآوری ِ ویژگی های منحصر به فرد ِ این آشنای قدیمی تصمیم گرفتم دست از تماشای این منظره بردارم و به سرعت از لوکیشن خارج شوم که ناگهان دستی قوی همچون پنجه های ببری غول هیکل بر شانه های لرزان وترسانم فرود آمد .

آشنایمان چهره ی آشنای من را دیده بود و مرا به یک لیوان ِ بزرگ آب پرتقال و گپی کوتاه در کافی شاپ ِ سر ِ خیابان دعوت کرد و منی که در آن لحظه نه آب پرتقال می خواستم ، نه حوصله ی گپ و گفتگو داشتم ،قبول کردم . آشنا خانم از حال و احوالم پرسید . من هم گفتم که شاکیَم ،شکایت دارم ، چرا اینجا ، چرا حالا ...( اینها فقط دیالوگهای سعید ِ از کرخه تا راین نبود وصف حال ِ من هم بود به قرآن ). تازه اشک هم ریختم دقیقا ً دو قطره . یکی ریز ، یکی متوسط که یکهو آشنایمان مثل آن آقای مست ِ توی فیلم انگار یک همصدا دیده باشد ، دادش درآمد و چنان هق هق و فین فینی کرد که گوش درد گرفتم . به حکم وظیفه ی انسانی ام دستمالی به او دادم . داخل دستمال اهدایی ِ من فین کرد و با همان دستمال ِ آغشته به فین اشک هایش را پاک کرد . یکی دو جمله ی دیگر که گفتم یک اسلاید شو از غم و اندوه برایم گذاشت که هر کدامش برای تسلیم نمودن جان به جان آفرین کفایت می کرد . کم کم احساس کردم که او در برابر هر جمله ی محزون ِ من یک مصیبت ویران کننده در آستین حاضر و آماده دارد . توقع داشتید چکار کنم ؟ زدم زیر گریه . چشمهایم که از فرط گریه همچون یاقوت احمر شد ، دستمال ِ خیس از فین و اشکش را طرفم گرفت و من به نشانه ی رد کردن ِ این حرکت سخاوتمندانه صورتم را نود درجه به چپ چرخاندم . در همین لحظه چشمم به مشتری ِ میز ِ کناری افتاد که چنگال در دست ، خیره مانده بود و چیزی نمی جوید تا بهتر بشنود . صورتم را با آستین خشک کردم و با یک چرخش نود درجه ای به وضعیت قبلی ام برگشتم و اجازه دادم آشنایمان به حرف هایش ادامه دهد . یادتان هست آن مست ِ توی فیلم چطوری میله ها را تکان می داد و داد می زد ؟ ایشان هم چنین حالی داشتند و چنان پوز ِ مرا در غم واندوه زدند که شکایتم را پس گرفتم ( خدایا غلط کردم ) حتما ً خودتان تصدیق می کنید که بعد از این برخورد خیس ، دو راه بیشتر پیش ِ رو نداشتم . اول اینکه در جست و جوی پاسخ مناسبی به این پرسش زیباشناسانه باشم که من قشنگتر گریه می کردم یا آشنایمان ؟ دومی هم مهم نبود

پ.ن 1: ضمیر ِ « شی » در خط دوم اشاره دارد به مای سیستر

پ.ن 2: خطاب به یک نفر خارجی که با شورت ِ آستین بلند ( نوعی لباس حد واسط شورت و شلوار ، برخی شلوارک می نامندش ) به خانواده هایی که از اینجا رد می شوند زل زده است : هی مستر ، یو دُنت هَو خانواده مگه یورسلف . هان؟

The best day of my life

2009-07-19T10:48:00.000-07:00

راستش واسه خاطر اینکه همه خبر دارند که من آخر هفته ی گذشته دوعدد امتحان فوق هنری !داشتم و همه ی آن همه حق دارند در جریان کامل ِ « چی شد و چطور بود » قرار بگیرند ، به عرض می رسانم که تا بیست و چهارساعت بعد از آزمون ، رو به موت تر از آن بودم که بتوانم اطلاع رسانی ِشفاف و ضد ِ کِدِری داشته باشم لذا هم اینک که بیست و چند ساعت از آن بیست و چهار ساعت گذشته است دیگر می خواهم برایتان تعریف کنم که بیست و پنجم ِتیر عجب هوای داغی بود

:: دعای روز یکشنبه : خدایا این چند وجب وبلاگ را از ما مگیر . آمین ::

- ساعت هفت و سی دقیقه صبح بود . خواب مانده بودم و دیر شده بود .صورت شسته و لباس پوشیده و صبحانه نخورده ،بار و بندیل ِ سفر بستم و راهی شدم .آقای تاکسی درایور، سوئیچ را چرخاند و درست یک ربع بعد به محل آزمون رسیدم . شاید اگر او فقط چند محل آنطرفتر به دنیا آمده بود شوماخر را زیر گرفته بود! به قول ِفرانسوی ها : بله !

جمع ِکثیری از پدرها و مادرها وخواهرها و برادرها و دوست پسرها و بقیه ی اقوام ِ داوطلبان ِ عزیز ، جلوی در ِ آکادمی ِ تربیت معلم ازدحام کرده بودند و جولان می دادند و قد ِ من کوتاه و خرما بر نخیل بود . آقا! خانم ! آقا پسر ! دختر خانم ! کوچولو ! حاج آقا! جناب سرباز ! اجاه دهید رد شوم جان مادرتان . بالاخره به در ِ ورودی رسیدم . یک مادر مهربان همچون آدامس به در چسبیده بود . خواستم بگویم مادر جان والا خوبیَت ندارد ، به خودم گفتم « خفه شو!» و شدم . و در همین خفه گی، مادر ِ داوطلب عزیز را به کمک ِ کاتر از میله جدا کردم و وارد شدم ( صلوات )

روبروی ساختمان مرکزی ،روی پله ها نشسته بودم . به فرانسه ازتون عذر می خوام ! اما در این مدت یک داوطلب نفهم هر چه به ذهن کودنش می رسید بلغور می کرد ( از رتبه اش که چون وقتش را تلف نکرده و درس نخوانده بود خیلی بد شده ، ازکلاسهایی که برای آزمون عملی رفته و اشکهایی که اساتید محترم از نگرانی ِ هرز رفتن ِ این استعداد بی نظیر ِ عالم هنر افشانده اند و غیره ) . خوشبختانه بیش ازده دقیقه از محضر استاد کسب فیض نکرده بودم که آقای مسئول اذن دخول فرمودند .

اما چشمتان روز بد نبیند! به قول ِ فرانسوی ها : باور کردنی نبود ! صندلی های آهنی ِ متعلق به عصر ِ ولیعهد ِرضا خان ِ میر پنج ، چشم به راهمان بودند . یعنی کدام عقل ِ سلیم و شعور ِ عمیق چنین تصمیمی گرفته بود ؟ اشک شوق از دیده افشاندم . حالا من که خوبم ، یک عده بعد از رؤیت ِ این صحنه مرحوم شدند ( خداوند ایشان را بیامرزاد )

البته این تمام مصیبت نبود . سه عدد مقوای اشتنباخ منگنه شده در اختیار هر داوطلب قرار گرفت. اولی برای اتود ، دومی برای اجرای اصلی و سومی به عنوان ِنان ِاضافه . داوطلب برای اجرا می بایست با یک دست مقوای اول را بالا نگه می داشت وبا دست دیگر شاهکار خلق می کرد . به قول فرانسوی ها : چه بد! ناچار داوطلب ِ بینوا چاره را در خاکی شدن یافت لذا بقچه اش را روی صندلی گذاشت و خود روی زمین نشست . خلاصه شرایط از بد به افتضاح در نوسان بود . شانس هم کلا ً در وضعیت ِ اینویزیبل قرار داشت

مراقب ِ شماره ی یک ، کپی ِ بی نقصی از فیدل کاسترو بود . قد ِ بلند و ریش ِ زیاد و لباس ِ خاکی رنگ . فقط کلاه نداشت که وقتی هوا خیلی گرم می شود فرانسوی ها می گویند اشکالی ندارد !

اما سؤال : آوخ! سعدیا !

مردم آزاری را حکایت کنند که سنگی بر سر صالحی زد . درویش را مجال انتقام نبود . سنگ راهمی نگاه داشت تا زمانیکه ملک را بر آن لشکری خشم آمد و در چاه کرد . درویش اندر آمد و سنگ در سرش کوفت . گفت : تو کیستی و مرا این سنگ چرا زدی ؟ گفت : من فلانم و این همان سنگست که در فلان تاریخ بر سر من زدی . گفت : چندین روزگار کجا بودی ؟ گفت : از جاهت اندیشه همی کردم اکنون که در چاهت دیدم ، فرصت غنیمت دانستم

به گمانم مردم آزار ِ حکایت از اجدادِ جماعت ِ وحشی ِ بی مخی باشد که این روزها به جای سنگ باتوم می زنند. سعدیا !شما نمی دانید باتوم چیست . باتوم درد دارد . یعنی اولش یه کم درد دارد . هر چه می گذرد دردش خیلی می شود آنقدر که تا صبح از درد ز دو دیده خون فشانی . سعدیا شما در جریان نیستید این وحشی ها ی معاصر چند نفری حمله می کنند لذا نمی شود باتومشان را نگاه همی داشت و هاید کرد تا وقتی روزگار دستشان را بست حالشان را اخذ کنیم . همینطور که با شیخ اجل تبادل دیالوگ می نمودم سادِنلی چشمم به ساعت افتاد که خبر از زمان هدر رفته می داد. من هم در یک اقدام عجولانه و شتابزده ، تصویری آبستره از ماجرا ترسیم نمودم و اکولین و آبرنگ را روی مقوا جاری ساختم . فیدل در این مدت عدالت را رعایت می کرد . یک بار از سمت راست رد می شد ، یک بار از سمت چپ . رنگ های من انگار باتوم خوره باشند متمایل بودند به کبودی و حاصل کار خوشایند نبود .یحتمل فیدل با دیدن این تصویر خواهد گفت :

رفیق سوده ! خیط کاشتی . سیگارم را خاموش کردم و به طرح ِ آبکیت خیره شدم . حاصل کار اگرچه افتضحاح بود ولی ما را در رسیدن به مدرنیسم نزدیک می کند . هر چند آبستراکسیون برای سرت کلاهی گشاد است و این اشتباه گند ِ خودت بود اما من ، فیدل کاسترو ، از این بدتر هم دیده ام . پیش به سوی ریسایکل بین !

به قول اسپانیایی ها : متأسفم !

امتحان دوم روز بیست و ششم تیر در وضعیت مشابه و داغ امتحان اول برگزار شد . با این تفاوت که در سالن کتابخانه ی مرکزی تعدادی از این میزهای بزرگ مطالعه وجود داشت که بی شماره (گمنام) بود . فرصت را مغتنم شمرده و بساطم را روی یکی از میزها پهن کردم . سایر داوطلبان به دنبال من میزهای باقی مانده را تصرف کردند و بدین سان من جریان ساز شدم ! یکی از مراقبین که از حرکت خودجوش ما عصبانی شده بود در یک نطق شدیداللحن اعلام کرد که « سؤال بِتون ندادم نگید چرا »

برگه ها ی سؤال روی صندلی های آهنی بود . برگه را برداشتم و آرام ، پشت میز برگشتم . باقی ِ آشوبگران نیز همینطور عمل کردند و بدین سان من لیدر این جریان لقب گرفم

سؤال آزمون دوم کاملا ً متناسب با وضعیت این روزها بود : نوروز

مراقب شماره ی دو چنان مونالیزا لبخند بر لب روی صندلی کنار ِ من جلوس نمود و تا آخر امتحان از جایش تکان نخورد

تصمیم گرفتم اثری هنری درحوزه ی هنرهای مفهومی ! خلق کنم و از سپیدی کاغذ به معنی سکوت استفاده کنم و اثر را به انتزاع بکشانم . مونالیزا همچنان لبخند می زد و خیره به برگه ی من مانده بود . ناچار از نردبان رفیع هنر پایین آمدم تا در لبخندش دستی ببرم بی آنکه لئوناردو را ناراحت کنم

داوطلبان عزیز!وقت تمام شد .برگه های امتحانی را با دست راست بالا ببرید !

پ.ن : بعد از امتحان اول حال آدمی را داشتم که یک تریلی هجده چرخ از رویش رد شده و بعد از آزمون دوم دلم می خواست از بالای برج میلاد بدون چتر به طرف پایین پرواز کنم

نفاق انقلابی

2009-07-04T08:00:00.000-07:00

این مطلب اگرچه طولانی ست اما خواندنی ست

دکترنون زنش را بیشتر از مصدق دوست دارد

2009-06-28T11:07:00.000-07:00

داشتم کتابا رو مرتب می کردم . کتابای نصفه خونده و اصلا نخونده رو تو یه قفسه ی جدا گذاشتم . تعدادشون کم نبود ، درواقع زیاد بودن ، خیلی خیلی زیاد ، تقریبا سه برابر کتابایی که تا آخر خونده بودم .

خواهرم روبروی کامپیوتر نشسته بود . دستش روی ماوس بود و نگاهش به مونیتور .

از چشماش نگرانی می بارید . رو کرد طرف من ، همه نگرانیش رو پاشید تو صورتم :

شروع کردن به اعتراف گیری ... هه ! همه براش نوشتن نگران نباش ، می دونیم چرا این حرفا رو زد ی ... مثل قضیه ی دکترنون و مصدق ... خوندی که!

نخونده بودم یعنی تا آخر نخونده بودم . از تو قفسه ی نخونده ها برداشتمش (دکترنون زنش را بیشتر از مصدق دوست دارد)

::::

مصاحبه گر رادیو پرسید : تصمیم آقای مصدق چه بود ؟

بغض گلویم را گرفته بود . می دانستم اگر دهانم را باز کنم ، اشکم سرازیر می شود . می ترسیدم حرف نزنم و بلایی سر ملکتاج بیاورند . با چشمهای پر از اشک جواب دادم : ایجاد اخلال و آشوب و نا امنی در کشور ، نابود کردن اقتصاد به نفع دشمن و به ضررملت ، سر سپردگی به اجا نب و خیانت به دستاوردهای امیران ارتش و توهین به ذات اقدس همایونی . شورش علیه سلطنت و بی ثبات کردن ِ اوضاع سیاسی . ایجاد درگیری و متزلزل کردن استقلال مملکت ...

تا آخر خوند م . گذاشتمش تو قفسه ی خونده شده ها .

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد

2009-06-15T04:22:00.000-07:00

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد

هم رونق زمان شما نیز بگذرد
وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب
بر دولت آشیان شما نیز بگذرد
باد خزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد
آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام
بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد
ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد
بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت
هم بر چراغدان شما نیز بگذرد
زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد
ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن
تاثیر اختران شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد
در باغ دولت دگران بود مدتی
این گل، ز گلستان شما نیز بگذرد
آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه
این آب ناروان شما نیز بگذرد
ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع
این گرگی شبان شما نیز بگذرد
پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگان شما نیز بگذرد
ای دوستان خواهم که به نیکی دعای سیف
یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

سیف الدین فرقانی

کاووس!

2009-06-05T04:51:00.000-07:00

یک – به وقت محلی ساعت سه صبح بود که از راه زمین و با پاهای پیاده ی مسلح به کفشهای کتانی وارد خاک کشور دوست و برادر ِ افغانستان شدم . خواهران و برادران ِ افاغنه با شعار ِ " به کابل خوش آمدی " به استقبالم آمدند

کات

دو – در سفر ِ قندهار همسفرم دختر عجیبی بود که روی برقع خاکستریَش تصویر یک خرس قطبی را با ظرافتی غیر قابل وصف گلدوزی کرده بود . به قندهار که رسیدیم گفت : دل ِ نسیم غنج می ره بار ببنده با تو راه بیُفته از آن سو . شرمندوک . خستمانه

و همان جا روی زمین نشست

کات

سه – در مزار شریف آقایی با شباهت بسیار به آقای عزت الله انتظامی ِ فیلم ِ حاجی آقا آکتور ِ سینما و با صدایی به شدت شبیه ِ صدای آقای محمد اصفهانی آهنگ ِ کیل بیل ِ آقای تارانتینو را می خواند

با اشک چشمهایم صورتم را شُستم . گفت : چرا گریه می کنی؟

گفتم:گریه نیست . آلرژی دارم

گفت : به تارانتینو؟

در همین لحظه با صدای بنگ بنگ از خواب پریدم

..................................................................

پ.ن یک : کاووس یعنی کابوسی که خیلی وای باشد

پ.ن دو: این فتو را به نیت سفر قندهار اخذ نمودم

پ.ن سه ندارد

هان ای دل عبرت بین!

2009-06-01T04:50:00.000-07:00

نه تنها در برابر هر گونه از خواص که در مقابل دیدگان ِ هر گونه عموم ِمردم مرتکب ِ اشتباهی شدم که آبرویم پیش خودم رفت و لکه ی ننگی بر پیشانی ِ کتاب ِ زندگیم نقش بست . استارت ماجرا در زمانهای نه چندان دور زده شد . ایامی که من یک عدد دانشجوی الکی خوش بودم (الان یک عدد فارغ التحصیل ِ الکی خوش هستم )و چند عدد استاد دکتر داشتم که یکی از آنها مدیر گروه بود

............................

نامبر وان : دِکس تاپ

فلاش بک (سه سال پیش )- روز – داخلی – سایت دانشکده ، کلاس انیمیشن

همه ی رایانه های مجهز به کیس و کیبورد و مونیتور و ماوس خاموش هستند و ده ها دانشجوی مشتاق هنر به صوت داوودی ِاستاد گوش سپرده و به تصویر خلق شده توسط ویدئوپروجکشن بر پرده ای عریض و طویل خیره شده اند

استاد ناباورانه به تصویر می نگرد و سکوت ...سکوت...همچنان سکوت...ناگهان سکوت مشکوکش را با سه سرفه ی پشت سر هم می شکند : عجیبه ! فکر می کردم روی دکس تاپ دارمش ، حالا اشکال نداره یه کار دیگه رو دکس تاپ هست ، اون رو می بینیم

و ما چون سوسمارانی با فک های گشوده در انتظار طعمه ، دکس تاپ را بلعیدیم و خندیدیم و خندیدیم و در هر محفل دوستانه ای سوتی ِ استاد را قرقره کردیم ناغافل از خطری که در کمین رشد می کرد

جامپ کات (دو سال بعد از سه سال پیش )-روز – داخلی – شرکت

آقای رئیس : خانم ِ " سین . دال " کار ِ آقای "عین . قاف " آماده شده ؟

خانم "سین . دال" : بله ، به اسم خودشون روی دکس تاپ سیو کردم

آقای رئیس: کجا؟!!!

خانم "سین . دال" : دکس تاپ

آقای رئیس و آقای همکار و خانم منشی از خنده جنازه می شوند

آقای رئیس : منظورتون دسک تاپه ؟

خانم" سین . دال" از خجالت ذوب می شود

.......................

نامبر دو : هریون

فلاش بک (دو سال پیش ) – روز – خارجی – حیاط دانشکده

غرق در شوخی و خنده به یکی از همکلاسی ها متلک هدیه می دهیم : چون کشتی ِ بی لنگر کژمی شی و مژ می شی . مستی یا شیدا یا معتاد ؟

همکلاسی :یا معتاد!

همه با هم : امان از هریون! فغان از هریون! و خنده های مکرر

جامپ کات (دو ماه پیش )- شب – داخلی – خانه ی مادربزرگ

مادربزرگ از درد وحشتناک پای گچ گرفته اش و بی فایده بودن مُسکن ها شکایت می کند . به شوخی می گوید : باید هریون مصرف کنم

ومن کلی فکر می کنم که آیا هریون غلطه و آیا درستش چیه ؟ بعد از دو ساعت تفکر بی نتیجه به مامان متوسل می شوم و او با نگاهی عاقل اندر سفیه می گوید : بی نمک !

............................

نامبر بی نامبر : تونع

فلاش بک (چند روز پیش ) – شب – داخلی – استودیوی برنامه نود

قطبی : برای تونع! گفتم

فردوس پور : !!!

قطبی : تونع ! (با خود فکر می کند )تونع!!!خطاب به فردوسی پور : تونع؟

فردوسی پور : تنوع

...............................................................

پ.ن 1 : خداوند مسخره کنندگان را دوست ندارد

پ.ن 2 : التوبه !التوبه !

پ.ن 3 :بترس از آن روز که پرده ها ور افتد و آبرویت آینه شود که حتی اگر ز دو دیده خون فشانی باز هم خر در وَحَل بمانی

پ.ن 4 : من مطمئنم که اشتباه قطبی به دلیل عدم آشنایی او با زبان شیرین چون ِ قند ِ فارسی نیست و یقین دارم که این خطا به همان دلیلی رخ داد که دکس تاپ و هریون

پ.ن 5 : باشد که رستگار شوید

راش ها را چون نمودی تو عیان / الامان و الامان و الامان!!!

2009-05-28T04:48:00.000-07:00

اواخر قرن بیستم مقارن با ترانه ی سال ِ سیاه ِ دوهزار ِ لیلا فروهر ، بیانیه ی مکتب " آی با کلاه . الف . میم " توسط یکی از اعضای فعال این مکتب در مرکز هنری ِ اشتاتلیخن ِ برلین با کلی ناز و اداهای کشنده قرائت شد

........

فیلمساز حق دارد با احساسات مخاطب چنان بازی کند که ناخنهایش را تا ته بجود و آنقدر اشک بریزد که از غصه بمیرد

........

این عضو فعال که از مریدان ِ لارس فن تریه ی معلوم الحال است به دلایل ِ کاملا ً شخصی نخواست نامش فاش شود . بنده ضمن ادای احترام به درخواست وی اعلام می کنم که با اندیشمندان مکتب فوق !هیچگونه عنادی نداشته و ندارم اما خباثت هم حدی دارد . این جمله ی آخر مخاطب خاص داشت. بله ، بله ، با شما هستم آقای تیم برتن ! .من اگر از بازماندگان ِ هیچکاک علیه الرحمه بودم از شما شکایت نمی کردم اما از اینکه با تیغ ِ ریش تراشی ، ژانر ِ تخصصی ِ جدّ بزرگم را خط خطی نمودید غرق در اندوه می شدم

آخر این چه بساطیست برادر ؟ یک دو جین تیغ ِ تیز دادی دست ِ جانی . اونم دپ ، نمی گی چی می شه؟! اون همه آواز که ریختی تو حلقوم بازیگرا در خنثی کردن خشونت فیلم نه تنها تأثیری نداشت بلکه منجر به جانی شدن ِ جانی شد ، اونم از نوع ِ قسی القلب . از همه اینا بدتر ، با گوشت ِ قربانیا پیراشکی درست می کنی ؟ آخه بی رحم ! نمی گی شاید یکی پیراشکی دوست داشته باشه ؟

بعدشم اعصاب نذاشتی واسمون بس که گفتی " شی (او) واز (بود ) بیوتیفول (زیبا) ". والا هلنای خودتون از این دختر ِ مو تخم مرغی خیلی بیوتیفولتره . قدرنشناسی تا کجا ؟ با خاری در چشم و استخوانی در گلو ، تحمل تا کی ؟

خلاصه حالمان یه جور ِ خوبی نیست . حالا می ریم فوتبال ببینیم .خوب می شه

...............................................................................

پ.ن 1 : آی با کلاه . الف . میم = آتش زدن احساسات مخاطب

پ.ن 2 : من همین الان متوجه یک نکته ی تاریخی شدم . اینکه تمام شدن یک قرن را به چشم خودم دیده ام و از شاهدان تولد قرن جدید هستم و می توانم به نوه نتیجه هایم بگویم : من بودم و قرن بیستم و اینا . یا اون روزایی که قرن بیست و یکم تازه هفت ساله شده بود و اینا . یا روز اولی که بیست و یکم رفت مدرسه و اینا

پ.ن 3 : اما تفنگم توش یه فشنگه وقتی که می زنم اینجور صدا میده :بنگ

........

پ.ن ِ پ.ن : ودلچسبترین نتیجه ی ناجوانمردانه ی فوتبال - بارسلونا : یک - چلسی : یک

نوروز در میان ِ اقوام - 1

2009-05-20T22:56:00.000-07:00

اگرچه وجوه اشتراک متعدد ِ نوروز میان ِ اقوام ِ مامانی و بابایی باعث نمی شود وجوه افتراق متعدد ِ نوروز میان ِ اقوام ِ بابایی و مامانی را نادیده بگیرم و همچون خیل ِ عظیم ِ بقیه ! غرق در آجیل و شیرینی و شکلات با توسل به روشهای مستقیم و غیر مستقیم به آپدیت کردن ِ دیتاهای مربوط به افراد قوم بپردازم ، اما باید اعتراف کنم که بدلیل وجود برخی مسائل گفتنی و ناگفتنی تصمیم گرفتم وجوه اشتراک و افتراق را بی خیال شوم

خب مسائل ناگفتنی که ناگفتنیست و ناگفته می ماند . از گفتنی ها هم همین یک مورد را که در خطوط ِ آتی بیان خواهم کرد بپذیرید و در باقی مسائل کنکاش مکنید که از حوصله ی من ِ راوی و شمای مخاطب خارج است به جان ِ عزیزتان سوگند
و اما آن نکته که قول داده بودم (در خطوط ِ آتی به سر می بریم ، متوجه هستید که ) این است که در روزگار ِ شمع و گل و پروانه ی نوروز ، من در یک وضعیت ِ پارادوکسیکال ِ واویلا قرار می گیرم که مسبب ِ آن همان افتراقیست که در پاراگراف اول بی خیالش شدم و نکته ی مهمتر اینکه هنوز آنقدرها شجاع نشده ام که بی محابا درباره ویژگی های نوروز میان ِ اقوام ِ مامانی فکر کنم چه برسد به قلمفرسایی و تایپینگ . راستش را بخواهید من از مامانم همانقدر حساب می برم که یک سرباز ِ صفر از فرمانده اش در یک عملیات جنگی ( البته لازم به ذکر است که در پرونده ی این سرباز ، کلاغ پَر ها و توبیخ هایی هم ثبت شده که نتیجه تمرد ِ وی از دستورات ِ فرمانده است )
در حقیقت برای من صحبت از اقوام بابایی و ویژگی های نوروزیشان با استرس کمتری همراه است و از آنجا که هفته اول ِ تعطیلات به اقوام ِ مامانی اختصاص می یابد پس واضح و مبرهن است که سخن از هفته دوم تعطیلات است . و از اینجا که والدین ِ باباجانمان سالها پیش به دیار باقی شتافته اند ( خداوند رفتگان شما را هم بیامرزاد ، هرچه خاک ِ آنهاست بقای عمرتان باشد و ... ) لذا شب ِ روز هشتم ِ فروردین را در عمارت ِ خاله ی بابا میهمان بودیم . تا این خط از میهمانی ، حاضرین در جلسه پنج نفر هستند : من و مامان و بابا، خاله خانم و شوهرخاله

خاله خانم به استناد شناسنامه و شجره نامه خانوادگی و روایات ِ نقل شده از دیگر بزرگان ِ قوم ، حکم ِ ریش سفیدی دارند که البته ریش در اینجا کنایه از قدمت و بزرگیست وگرنه به لطف ِ مهارت ِ آرایشگران ِ آرایشگاه ِ واقع در طبقه سوم ِ ساختمان ، در سیمای خاله خانم یک تار مو هم رؤیت نمی شود چه برسد به ریش

عمارت ِ خاله خانم موزه ی غریبیست مملو از وسائل عتیقه و آنتیک ، مزین به مجسمه های آفریقایی و صورتک های سرخپوستی . چند سالیست که خاله جان علائق ِ خود را در حوزه های آزادتری چون مبلمان دوره ویکتورین و ظروف منقوش ِ عصر ناپلئون بکار می گیرد و از توجه به بخش هنر آفریقای موزه غافل شده و موجبات اندوه مرا فراهم ساخته است . از نکات ِ بسیار آزاردهنده و خسته کننده ی لوکیشن ِ توصیف شده ، نورپردازی ِ سیروس مقدمی ِ آن است که از پنج سالگی ِ من در دهه ی شصت تا بیست و شش سالگی ِ من در دهه ی هشتاد ، کوچکترین تغییری نیافته است
در میهمانی های نوروزی ِ عمارت ِ خاله خانم معمولا ً هیچ اتفاق هیجان انگیزی نمی افتد و همه چیز به طرز ِ کسل کننده ای مسالمت آمیز است ( دقت کنید اوضاع تا سال هشتاد وهفت به این صورت بوده و ممکن است این دوجمله درمورد سال جدید مصداق نداشته باشد ). تنها دلخوشی ِ من ترانه خوانی های شورانگیز ِ شوهرخاله بود که امسال به یُمن ِبرخورد ِ نزدیک ِ ایشان با یک سکته ی خفیف از این موهبت محروم گشتم

شوهرخاله که سالها از شصت و هشت سالگیش گذشته و حالا برای خودش هفتادو نمی دانم چند ساله شده ، بعد از این تجربه ی تلخ ِ نزدیک مرگ به افسردگی شدید از نوع ِ اشک ریزان ِ مدام مبتلا گشته و ترانه ی زندگیش مرغ ِ سحر ِ بنان است که ناله سر می کند و داغ ِ دلش را تازه

در فضای غمگین ِ نوروزی ِ عمارت ِ خاله خانم ، به فاصله ی دو مبل و یک میز از شوهرخاله روی کاناپه ی بنفش ِ روبروی تلویزیون ، سریال ِ کانال پنج را به شیوه ی فیلمهای صامت تماشا می کردم که زنگ ِ خانه به صدا درآمد . شوهرخاله با صدایی محزون پرسید؟ حامده؟خاله خانم با دلخوری گفت : نه، نیما و نسرین . یعنی برادرزاده های شوهرخاله
من خرافاتی نیستم اما حضور ِ نیما همیشه فاجعه ای به همراه دارد .

نوروز در میان ِ اقوام - 2

2009-05-20T22:53:00.000-07:00

نه اینکه بدقدم و نحس باشد ، نه . نیما در ذهن ِ خود خزنده ای موسوم به کرم دارد که مدام وول می خورد و خرابی به بار می آورد . آخرین ملاقات ِ من و نیما برمی گردد به اواخر ِ دهه ی شصت که هشت سالم تمام شده بود .از آنجا که خاطرات ِ بد به وضوح ِ کامل در ذهن ِ من باقی می مانند ، در نهایت تأسف به یاد دارم که نیما یکی از گلدانهای محبوب ِ خاله خانم را شکست و با مظلوم نمایی همه را گمراه کرد و مرا مقصر خواند. همان شب بین بابا و مامان مشاجره ای سخت رخ داد

نیما حالا بزرگ شده ؛ آنقدر که از در رد نمی شود ( تیرهای سقف را بالاتر بگذارید نجاران ، که نیما از راه می رسد ، لنگ درازتر از هر بابا لنگ درازی !). ناخشنودی از حضور ِ میهمانان ِ تازه نفس در میمیک و اجزای سیمای خاله خانم هویدا بود . هر قدر نسرین ذیشعور و مؤدب است ، نیما به همان اندازه ( و در لحظاتی بیشتر) بیشعورو بی ادب تشریف دارد و از اقبال بلند من بود که روی کاناپه یعنی مجاور من نشست . کنترل تلویزون را گرفت و بی مقدمه پرسید : داری نگاه می کنی؟ منظر جواب نشد ، کانال تلویزیون را از پنج به چهار تغییر داد و همزمان با تغییر کانال به سخنرانی درباره شیک پوشی ، خوش صحبتی، نحوه صحیح آرایش چهره و گریم ، رابطه ی بین سوتین و جلوه لباس ، وابستگی ایرونیا به آفتابه ، سیاست داخلی و خارجی ، ورزش ایران و جهان ، سینما و تئاتر ، کتاب ، از آشپزی تا فلسفه ، روانشناسی کودک ، پزشکی ، زبانهای زنده و مرده ی دنیا ، جهانگردی ... و هزار کوفت و زهرمار دیگر پرداخت و تمام جملاتش را با مطلع " هچکس مثل من نمی دونه که چجوری می شه فهمید " شروع می کرد
برای رهایی از وراجی های نیما توجهم را به مستند کانال چهار معطوف ساختم که بطور تصادفی جالب بود . فیلم تازه به قسمتهای مهیج رسیده بود که نیما ضربه ی محکمی به مچ ِ دست ِ راستم وارد کرد و گفت : این مزخرف چیه نگاه می کنی و از آنجا که نظر اطرافیان را به هیچ جایش حساب نمی کند ، در نهایت بیشعوری تلویزیون را خاموش نمود

در تمام مدت وراجی نیما ، نسرین فقط لبخند می زد . از نظر او وجود ِ یک نیما در یک خانواده بقیه را از حرف زدن بی نیاز می کند و به نظر من وجود یک نیما در یک خانواده بقیه را از زندگی بیزار می کند

در حالیکه نیما برای اَتَچ نمودن ِ تصویر ِ گند ِ دیگری در حافظه ی من تمام استعدادش را خرج می کرد، حامد و خانواده ی دوست داشتنی ِ پرسرو صدایش از راه رسیدند

نوروز در میان ِ اقوام - 3

2009-05-20T22:49:00.000-07:00

حامد ، پسر ِ کوچک ِ خاله به اندازه ی نیما پرحرف است اما پرحرفی هایش به اندازه ی نیما تهوع آور نیست و در هیچکدام از جملاتش رگه های فضل فروشی دیده نمی شود

مهناز ، همسر ِ حامد ، تبلور مهربانی ! و آرامش است

و رامین و روژان ، شلوغترن و بانمک ترین بچه های خاندان ِ بابایی هستند که همیشه مرا به شوق می آورند

خوشحالی من چند دقیقه بیشتر طول نکشید. رامین در حال ِ پاتیناژ به میز ِ گرد ِ شیشه ای ِ انتهای سالن رسید و آن را منهدم ساخت . نیما ی احمق گفت : رامین بدو برو قایم شو که الان مامانی ( خاله خانم به زبان ِرامین و روژان ) گوشات رو می بُره . در همین لحظه خاله خانم باچاقویی در دست وارد شد و رامین ِ موهویجی از میان شلوارک ِ سورمه ای ِ عیدش به روی مبل ِ صورتی شاشید و این آغاز ِ مشاجره ای دسته جمعی بود
من با نیما دعوا می کردم ، نسرین لبخند می زد . مهناز با رامین دعوا می کرد ، روژان جیغ می کشید . خاله با حامد دعوا می کرد ، شوهرخاله اشک می ریخت. مامان با بابا دعوا می کرد ، نسرین همچنان لبخند می زد

دم دمای آخر ِ میهمانی ! غرق در حالتی از تهوع خود را سینه خیز به دستشوی رساندم و معجون ِ آجیل شیرینی شکلات را بالا آوردم . باور کنید این حالت آنقدر ادامه یافت که معده من در وضعیت ِ خلق ِ یک الیور توئیست قرار گرفت به قرآن
...........................................................................................................................
پ.ن : امروز در تلویزیون یک آقای دکتر درمورد شب ادراری ِ کودکان تعبیری بکار برد که تا کنون هیچ شاعری بکار نبرده است . آقای دکتر فرمودند: شب ادراری ، گریه ی مثانه است . وقتی اشک نتواند از چشم بیرون بیاید لاجرم از مثانه بیرون می ریزد
لذا جمله ی " رامین ِ موهویجی از میان شلوارک ِ سورمه ای ِ عیدش به روی مبل ِ صورتی شاشید " را به اینصورت اصلاح می کنم : اشکهای رامین ِ موهویجی از مثانه ی مستتر در شلوارک سورمه ای ِ عیدش به روی مبل ِ صورتی جاری شد

! آیم نات اَنگری ، آی هَو یه عالمه غُر . والا

2009-04-09T04:34:00.000-07:00

تصور کنید منتظر ِ دریافت ِ ای مِیلی از یک آدم ِ فیسوی گند ِ دماغ هستید . مِسِنجِرِتان را باز می کنید، یو هَو اِن تا نیو مِیل مِسِیج ( ز ) . مِسِیجز را چِک می کنید . چه می بینید؟ اِن تا مِسِیج از پیتر و دارودسته ی عنتر ِ نیویورکی َش . که چی؟ که برای بار ِ هزاروشونصدم شما برنده ی یک میلیون دلار شده اید !

یو آر کلافه خیلی زیاد . دیس کانکت می شوید و چشم به آینده می دوزید !

تصور کنید هنوز منتظر ِ ای مِیل ِ همان آدم ِ فیسوی ِ گند ِ دماغ هستید و یک مِسِیج ِ نیو دارید . این بار چه می بینید ؟ پیتر و دوستان ؟! نو ، یو آر میستِیکِن . خبر ِ پذیرش ِ یک هموطن در دانشگاهی در کانادا برای شما سِند شده . یو آر هَپی خیلی زیاد!! دیس کانکت می شوید و همچنان به آینده امیدوارید

تصور کنید هنوز ای مِیل ِ آفگد ( آدم ِ فیسوی گند ِ دماغ ) را دریافت نکرده اید و بسیار نگرانید . مِسِیج هایتان را چِک می کنید و اشک در چشمانتان حلقه حلقه می شود . دوستان ِ مهربانتان وبلاگشان را در مِیل باکس ِ شما هم آپ نموده اند و شما بسیار خوشبختید که می توانید با ای مِیل از به روز شدن ِ وبلاگ ِ دوستانتان با خبر شوید

یو آر گریان خیلی زیاد اما دیس کانکت نمی شوید ، ای مِیلی به آفگد می زنید و مراتِبِ دلخوریتان را به اطلاع ِ ایشان رسانده و خاطر نشان می کنید که ؛ مسخره خودتی ، سریعتر فایل را سِند می کنی وگرنه ای مِیلَت را به تمام ِ پیترهای جهان می دهم تا کاری کنند که همه غازهای آسمان و شترهای بیابان به حالت گریه کنند . حالا دیس کانکت می شوید . شاید که آیده از آن ِ شما باشد

تصور کنید منتظر ِ جواب ِ آفگد هستید . مِیل باکسِتان را چِک می کنید . آفگد جواب ِ شما را داده است شدید اللحن : برای حل ِ مشکل ِ چشمانتان ، یک چشم پزشک ِ حاذق می شناسم . سرطان که نیست، درمان می شوید.فایل را سه بار برایتان فرستادم. از دوستی بخواهید در چِک کردن ِ مِیل باکسِتان شما را یاری رساند . آنها را خواهید یافت

یو آر اَنگری خیلی خیلی زیاد ، به دقت نگاه می کنید و در کمال ِ حیرت و ناباوری مِسِیج های آفگد را می یابید که در میان ِ مِسِیج های بی ربط ِ پیتریان گرفتار شده اند

یو آر شرمنده خیلی زیاد و هیچ چیز دردناکتر از این نیست ک مجبور باشید از یک آفگد عذرخواهی کنید

تصور کنید در یک کتابفروشی ِ بسیار شیک!! در خیابان ِ کریم خان هستید . وارد می شوید و در بخش ِ مجله های هنری ، مجله ی حرفه –هنرمند را سِرچ می کنید . نمی یابید . یک ویترین ِ استوانه ای ِ چرخان ! توجه شما را جلب می کند . مجله ی حرفه-هنرمند را می بینید که همچون کالباس وکیوم شده است و از داخل ِ ویترین به شما چشمک می زند . از کتابفروش می خواهید که یک جلد از این مجله را برای شما بیاورد اما کتابفروش خیره به لَپ تاپَش در حال ِ کشف و شهود در نِتِستان است .

شاید لازم باشد برای مخاطب ِ گرامی ِ ناآشنا با این مباحث توضیح دهم که این مجله آن زمانها که دوهفته نامه ِ ی تندیس سیصد تومان بود به قیمت ِ سه هزار تومان فروخته می شد و این روزها که تندیس هزار تومان شده است قیمت خود را به عدد ِ باورنکردنی ِ چهارهزارو پانصد تومان رسانده است . درست شنیدید ، چهارهزاروپانصد تومان یعنی به اندازه ی یک بلیط ِ تئاتر + یک چیپس + پنج بلیط ِ اتوبوس +صد تومان که برابر است با چهار بلیط ِ سینما + یک چیپس + پنج بلیط ِ اتوبوس + صد تومان

عیب ندارد .شما آنقدر هنر دوستید که پولتان هم نرسد ، می ایستید ، دماغتان را می چسبانید به شیشه و داخل ِ ویترین را تماشا می کنید ، مجله ی گران قیمت ِ حرفه-هنرمند را می بینید فقط به عشق ِ هنر. همین ایستادگی ِ شماست که هنر را روی پا نگه می دارد

..................................................

هیچکدام را تصور نکردید؟ نه ؟

به قول ِ ابراهیم گلستان ؛ به جهنم

باور نمی کنید ، صفحه ی پنجاه ِ کتاب ِ نوشتن با دوربین را ببینید

تصور کنید بعد از یه عالمه اتفاق ِ ناخوشایند یک آخر هفته ی خوب داشته باشید در کنار ِ دوستانتان و کلی انرژی مثبت بگیرید از حضورشان

سلام آقای فینچر ، این هم هفت فیلمی که من دوست می دارم

2009-04-02T04:33:00.000-07:00

یک – مستانه – مولوی

من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه صدبار ترا گفتم کم زن دو سه پیمانه

در شهر یکی کس را هوشیار نمی بینم هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

هر گوشه یکی مستی دستی زده بر دستی زان ساقی هر هستی با ساغر شاهانه

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد در هر نظرش مضمر صد گلشن کاشانه

چون کشتی بی لنگر کژ می شد و مژ می شد از حسرت او مرده صد عاقل فرزانه

گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل نیمیم لب دریا باقی همه دردانه

گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم گفتا که به نشناسم من خویش ز بیگانه

شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی اکنون که به پا کردی صد فتنه و فتانه

...

دو – زندگی ارنست همینگوی – آرچیبالد مک لیش

سرباز کهنه کار پیش از بیست سالگی

شهره آفاق در بیست و پنج

استاد در ، سی

برای زمان خود سبکی تراشید

از چوب گردو

...

سه – پاییزان – سعدی

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو بیا ببین که درین غم چه ناخوشم بی تو

شب از فراق تو مینالم ای پری رخسار چو روز گردد گوئی در آتشم بی تو

دمی تو شربت وصلم نداده ای جانا دو پایم از دو جهان نیز برکشم بی تو

پیام دادم و گفتم بیا خوشم میدار جواب دادی سعدی که من خوشم بی تو

...

چهار – ماهی ها عاشق می شوند – ارنست همینگوی

پیرمرد به یاد وقتی افتاد که یک دانه از یک جفت مارلین را صید کرده بود . ماهی نر همیشه می گذاشت که ماهی ماده اول بخورد و ماهی گرفتار شده ، ماهی ماده ، تلاش سخت و وحشت آلودی کرد و از نفس افتاد و در تمام این مدت ماهی نر با او بود و از روی ریسمان رد می شد و روی آب دور ماهی ماده چرخ می زد .آنقدر نزدیک ماهی ماده شنا می کرد که پیرمرد ترسید مبادا با دم داس مانندش که به اندازه و به تیزی داس هم بود ریسمان را پاره کند . پیرمرد با بُنتوک و تخماق ماده را زد و دو لبه ی سنباده ای پوزه اش را گرفت و فرق سرش را آنقدر کوبید تا رنگش برگشت و تقریبا ً به رنگ جیوه پشت آینه درآمد و آنگاه به کمک پسر ماهی را بالا کشید و ماهی نر همچنان کنار قایق بود . سپس وقتی که پیرمرد داشت ریسمان را جمع می کرد و نیزه را آماده می کرد ماهی نر در کنار قایق به هوا پرید تا ببیند که ماده اش کجاست و بعد در آب فرو رفت و بالهای بنفشش را که همان بالکهای پیشینش باشد باز کرد و همه نوارهای بنفش پهنش پدیدار شدند

پیرمرد با خود گفت این غم انگیزترین چیزی است که من از اینها به یاد دارم . پسرک هم غمگین شده بود

...

پنج – کلوزآپ – محسن نامجو

در لای چرخ ِ کالسکه

در لای عاج ِ چرخ ِ کالسکه

در لای عین ِ عاج ِ چرخ ِ کالسکه

در لای چرخش ِ عین ِ عاج ِ چرخ ِ کالسکه

در لای چرخ ِ چرخش ِ این همه بازی ِ روزگار

بسی رنج بردیم در این سال ِ سی

که فقط رنج برده باشیم مرسی

...

شش – رومئو و ژولیت – ریچارد براتیگان

اگر برای من می میری

من برای تو می میرم

و گورهای مان مثل دو عاشق خواهد بود

که لباس ها شان را باهم می شویند

در یک لباس شویی خودکار

اگر تو صابون می آوری

من پودر می آورم

...

هفت – مغولها در ایران – بهرام بیضایی

ویرانی

کشتار

جنگ و گریز

پیدایش دو سه حکومت مغولی

یورش های چندساله

خستگی

سکوت

مغولها حل شدند

..................................................

پ.ن 1 : من فیلم های خارجی را با دوبله فارسی دیدم . ابراهیم می گفت نسخه اصلی اش خیلی بهتر است

پ.ن 2 : من قصد ندارم که یک بازی وبلاگی را در دنیای لایتناهی ِ نت ! شروع کنم اما اگر کسی خواست بازی کند به من چه

! عکس ِ یادگاری ِ من و آقای سعدی

2009-03-21T04:30:00.000-07:00

در بلاگسپات یک وبلاگی هست که از آخرین اکران ِ ستاره های نویسنده اش ماهها می گذرد . می دانید ، من تمام ِ نوشته های تایپ شده ی این آقای نویسنده را خوانده ام و همیشه یک کامنت در ذهنم گذاشته ام : " به قول ِ سیمور گِلَس ؛ داستانی بهم بده که فقط همین طوری مرا هشیار کند . تا پنج ِ صبح فقط به این خاطر مرا بیدار نگه دار که همه ستاره هایت در آسمان می درخشند ، نه دلیل دیگر – وینک یا همان نقطه ویرگول چشمک "

دیروز که یواشکی از پنجره داخل ِ وبلاگش را نگاه کردم روی آخرین جمله اش یک کپه خاک نشسته بود . دستم را دراز کردم که خاکها را کنار بزنم ، دستم نرسید . روی شیشه ی خاکی پنجره ، برایش آف گذاشتم : سلام . اگر از احوالات ِ ما پرسیده باشید ! ملالی نیست جز دوری شما

اگر روزی گذرتان به این وبلاگ ِ خاک گرفته افتاد ، لطف کنید و آفلاین های مرا چک کنید ، شاید آقای نویسنده از سفر برگشته باشد

در میان همه وبلاگهایی که می خوانم جای یک وبلاگ خا لیست و من خیلی افسوس می خورم که سعدی امروز نیست که اگر بود حتما ً وبلاگ نویس می شد! و من هر روز همه ی پستهایش را می خواندم و برای همه ی آنها کامنت می گذاشتم . حتی شده یک اسما یل یا همان دو نقطه لبخند

بعد یک روزی با آقای سعدی در یک کافی شاپ حوالی چهارراه ولیعصر یک قرار ملاقا ت می گذاشتم که وقتی سرو کله اش پیدا می شد ( آن تایم ) به علامت سلام دستم را بلند می کردم و او می آمد و سر میز من می نشست

یک کتاب گلستان که زیر تمام حکایتها یش کامنت گذاشته ام را هدیه می دهم ( حتی برای آن حکایت بی ادبیَش در باب چندم یک دو نقطه زبان درازی گذاشته ام ) و او هم از خاطرات ِ آخرین سفرش برایم حرف می زند و من کلی ذوق می کنم و از طنز ِ کلامش دو نقطه غش غش ِ خنده می شوم .

آخر ِ سر یک عکس یادگاری می اندازیم که من در وبلاگم بگذارم که اسمش را بگذارم : عکس ِ یادگاری ِ من و آقای سعدی

خلاصه ، آقای سعدی ! امیدوارم در آرامگاهتان خوب و خوش و سلامت ! باشید . یحتمل با جناب حافظ شعرخوانی دارید . شب یلدایی یادی هم از ما بکنید و به نیت من تفأ لی بزنید

دونقطه های های ِ گریه

...................................................................................................................

پ.ن 1 : خیام اگر بود شبیه آن آقای وبلاگی پاراگراف اول می شد . یک وبلاگ می ساخت که هیچ وقت آپ نمی کرد و مولوی هزارتا وبلاگ می ساخت که هیچکدام شبیه دیگری نمی شد . حافظ اما استاد بود از آن استادها یی که شاگردانش برایش وبلاگ می سازند. دونقطه خنده ی دندان نمایان !

پ.ن 2 : آقای سعدی به رسم حکایت های گلستا نش چند بار مرا نصیحت کرد که آویزه ی گوشم ساختم ! دو نقطه خجالت ِ لُپ گُلی

پ.ن 3 : آقای سعدی خوش قیافه نیست اما خوش عکس است . من نه خوش قیافه ام و نه خوش عکس ، باز هم چشمهایم چپ شده ! دو نقطه عصبانی ِ برافروخته

ور آر یو مستر حسن ، دَت ایز کوئسشن . اُر ، حَسَنک کجایی ؟ نامبر تو

2009-03-17T04:29:00.000-07:00

با وجود اینکه این متن کاملا ً هدفمند نوشته شده است اما به تجربه ! ثابت شده که هر گونه توضیح درمورد چیستی ِ هدف کار ِ بیهوده ایست ( من خسته می شوم ، شما حوصله تان سر می رود . من حرص می خورم که شما نمی فهمید من چه می گویم ، شما حرص می خورید که نمی فهمید من چه می گویم ... پس بی خیال ِ هدف می شوم )

اینجانب ضمن حفظ چهره ی عبوس ِ خود توجه شما را به خط بعد هُل می دهم

دو قدم از بوق ِ سگ گذشته و یک قدم مانده به خروسخوان از نوع ِ سحرخیز (یعنی ساعت پنج صبح است )

لیم لا لا لیم ، لا لا لا لیلام ، لیم لا لا ، لیم لام ( غیظ نکنید ، زنگ موبایلمه )

وحشت زده از خواب بیدارمی شوم . جیغ می کشم و می خوابم

لیم لا لا لیم ، لا لا لا لیلام ، لیم لا لا ، لیم لام (هنوز زنگ موبایلم همونه )

سبا وحشت زده مرا بیدار می کند . داد می زنم : من خوابم ، نمی بینی ؟!! داد می زند : من خواب بودم ، نمی فهمی ؟!! خب جواب موبایلتو بده

سعی می کنم بخوابم اما نمی خوابم

لیم لا لا لیم ، لا لا لا لیلام ، لیم لا لا ، لیم لام ( با ریتم تند )

من – الو ؟!

آن سوی خط – همراه حسن آقایه ؟

من – کی همراه حسن آقایه ؟!

آن سوی خط – همون که دستته دیگه دختر جان !

گوشی را پرت می کنم و با وحشتی غیرقابل توصیف موبایلم را نگاه می کنم . نه این نمی تواند یک حسن آقا باشد . یک همراه حسن که اصلا

لیم لا لا لیم ، لا لا لا لیلام ، لیم لا لا ، لیم لام (متعجب بخوانید )

من - ؟!

آن سوی خط – حسن آقا ؟

من – نیستم

آن سوی خط – حسن آقا نیه ؟

من – نه ننه ، حسن نیستش

آن سوی خط – می گه حسن آقا نیه ، اشتباه گرفتم

من – خانوم ؟

آن سوی خط- ها ؟

من – شما ساعت دارین ؟

آن سوی خط – من الان ساعت از کجا بیارم دختر جان ؟

من – حسن آقا هم ساعت نداره؟

آن سوی خط – تو به ساعت حسن آقا چیکار داری ؟ خجالت نمی کشی مزاحم می شی ؟ .....بوق .....بوق بوق .....بوق بوق بوق ..... خیلی بوق

موبایلم را خاموش می کنم

پ.ن 1 : زنگ موبایلم خیلی هم خوبه . خب از صدای دف خوشم میاد . چیه مگه

پ.ن 2 : حادثه خبر نمی کند . بترسید از ساعت پنج صبح . هر روز

پ.ن 3 : بوق یعنی سانسور . بوق بوق یعنی دوتا سانسور . بوق بوق بوق یعنی سه تا سانسور . خیلی بوق یعنی خیلی سانسور

اَسَد ترقه ، کارشناس ِ مسائل ِ خاورمیانه و الخ

2009-03-10T04:28:00.000-07:00

از شما چه پنهان که من خودم هم باورم نمی شه اما اسد ترقه می گه قدرت تو مشت ِ تماشاگرنماهاست. بخوان یکی رو سلطان می کنن، یکی دیگه رو ژنرال، اون یکی رو هم امپراطور. نخوان سلطان رو از قصر بیرون می کنن، ژنرال رو خلع ِ درجه ، امپراطور رو ترور

آخ!!

یکی با پرچم زد تو ملاجم و هلم داد تو موج مکزیکی

اسد پوست تخمه َش رو تف کرد تو صورت بغل دستیش و نعره زد ... یادت باشه ... سروَرِته

از شما چه پنهان باورش واسه خودم هم سخته اما دیروز با اسد اخبار گوش میدادیم غیر ورزشی

خیلی کفری شد

می گم خب این یارو دی کارمو قلابیه، گفته بودن ازپاریس ِ برزیل اومده و شونصدتا گل زده .حالا گندش دراومده که مال ِ حسن آباد ِ برزیله و گل زدن بلد نیست

اسد داد می زنه : حالا که چی؟ به فردوسی پور چه مربوطه ؟ دستیار امپراطور پول دلالیشو گرفته نوش جونش . به تو چه ؟چرا روحیه ی تیمو خراب می کنی؟

یه لیوان آب میارم واسه اسد که آروم بشه. آب رو پاشید تو صورتم که : دکتراش قلابیه که هست،لیسانسم نداره خب مگه مهمه ، خودش داره می گه گول خورده ، لاریجانی هم که می گه نیاوردش ، چرا گیر می دین؟به تو چه ؟

از شما چه پنهان که ما گاهی غروب ها که دِلِمون می گیره با اسد می شینیم رو پله های مغازه ی اصغر آقا و یه ترانه ی قدیمی رو دوصدایی اجرا می کنیم

با اون اخما و نازای کُشنده

حالا خودت بگو دست ِ کیه برگ ِ برنده

شما هم تشریف بیارید

آنالیز ِ ایمیج به روش دکتر مهندسی

2009-03-08T04:25:00.000-07:00

مای کامپیوتر > درایو ِ اِف > سوده > وُرک > وبلاگ > ماهیخوار> رایت کلیک > اُپن ویت فتوشاپ و باقی ِ عملیات ِ محیرالعقول ِ ژیگولیزاسیون تا نصب ِ ایمیج بر دیوار ِ وبلاگ در مالتیپلای

Now listen to me

بیکاز آی وانت آنالیز کنم این ایمیج را با استفاده از متد های پروفشنال ِ

Mrs Mohandes Goldoozian

Mrs Doctor Mavaranegar

Mr Doctor Fara from British Colombia University

فور استارت

Clap Clap

یکم : روش مهندسی ِ خانوم مهندس گلدوزیان

بچه ها جون می دونین من به عنوان ِ یک گرافیست باید از لحاظ ِ بصری به کار نگاه کنم . خب شما چرا از تصویر استفاده نکردین ؟! این اصلاً خوب نیست . اگه به جای ماهی از مرغ استفاده می کردین و جای اون بطری هم یه شاخه گل ِ قرمز بود خیلی قشنگ می شد . مخصوصاً اگه از گل و مرغ ِ مینیاتور استفاده کنین که دیگه شاهکار می شه. دیگه اینکه چرا چشماش اینطوریه ؟ چرا طراحیش آبکیه ؟ چرا میزش کجه؟ چرا در گنجه بازه ؟ چرا گوش ِ خر درازه؟ دختر ِ این پیرِزنه چرا گرامافون می زنه....مهندس در این مرحله خود را مضروب ساخت وبه درمانگاه یونیورسیتی منتقل شد

دوم : روش خانوم دکترماورانگر

باتوجه به مطالعاتی که درمورد اسطوره ها دارم چرا بطری ِ تو دستای این موجود که معلوم نیست چیه با اون چشمای مسخره شبیه بطری ِ شرابه؟اون قطره هم که داره میریزه تو دهن ماهی ِ بدبخت حتماً شرابه دیگه. وقتی یه قطره ازش مونده یعنی بقیه رو خورده دیگه .معلومه این کارو تو دوثانیه انجام دادی و اصلاً وقت نذاشتی. انتظار نداشتم . این رنگ شا لت هم بهت نمیاد در ضمن

در این لحظه خانوم دکتر اتاق را برای ادای فریضه ی نزاع ِ روزانه با خانوم دکتر ِ مدیر گروه ترک می کند ( وی هرگز تارک النزاع نبوده و ادای اول وقت ِ این فریضه را از اوجب واجبات می داند )

سوم : روش دکتر فرا از بریتیش کلمبیا

محسن رو که میشناسین ، مخملباف ، دوستمه . من وقت ندارم .الان چند روزه تو بریتیش کلمبیا منتظر من هستن و من نمی دونم چرا اینجا کنار ِ دو تا آدم بیسواد نشستم . خب تو باز هر چی دلت خواسته تو تصویر گذاشتی . این که نمیشه . پس چی تو این تصویر نشون میده که طراحش ایرانیه؟برو کارای استادای بزرگ رو ببین . مثلاً کارای خود من .ببین چطوری از اسلیمی و بته جقه استفاده کردم .یاد بگیر

من دیگه باید برم . دانشجوهای فوق لیسانس و دکترام می خوان امضا بگیرن . خیلی وقته منتظرن . چند تا سؤال هست که اگه جوابشونو پیدا کنی مشکل تصویر هم حل میشه . برات ایمیل می زنم

روز بعد

محتوای ایمیل آق دکتر

بالای قوطی خالی ِ تن ماهی نوشتی : هَو إ یِر آف پیس اَند سِکیوریتی

این رو ماهیخوار به ماهی گفته یا ماهی به ماهیخوار گفته یا تو به ماهی و ماهیخوار گفتی یا ماهی و ماهیخوار به مخاطب اثر گفتن؟ مشخص کن . مهمه

::::

قوطی ِ خالی ِ تن ماهی برای چی تو تصویره؟ اون ماهی گنده که از تو این قوطی بیرون نیومده . خب این ماهیخوار اگه قبل از ماهی تُن ماهی خورده چرا آشغالشو ننداخته تو سطل؟ این قوطی ذهن رو از هدف اصلی تصویر دور می کنه . حذفش کن

::::

ماهیخوار داره یه قطره می ریزه تو دهن ِ ماهی ای که خورده شده . می خواستی بگی شادیهاتون رو با هم قسمت کنین یا اینکه ماهی آغشته به شراب خیلی خوشمزه میشه ؟ تکراریه . خوب نیست

::::

اون دو تا خط منحنی بالا سمت ِ چپ چیه؟ منظوت اینه :

اسلحه ات را به طرف ِ من نشانه گرفتی و فریاد می زنی صلح؟

آره . اینو می خواستی بگی؟

::::

اعترافیه: من همیشه هوش بالای آق دکتر رو تحسین می کردم . بیخود نیست که بریتیشیا واسش می میرن . طفلی حیف شد تو این یونیورسیتی

::::

اشکالات وارد به رنگ ِ تصویر آنقدر زیاد بود که بی خیال شدم . بی خیال شوید

فیلم شناسی

2009-03-02T04:24:00.000-08:00

هُلم نکنید ، دارم تعریف می کنم ؛ اول ِ فیلم دو تا دختر تو یه کافی شا پ دارن فال قهوه می گیرن! بعد یه پسر خوش تیپ ِ افسرده یِ غمگین ِ تنها میاد .دختر و پسر همدیگر را می بینند .اینجا یخده عشق جرقه زده ولی جرقه کوچیکه . بعد پسر با ماشین قرمزش دختر رو تعقیب می کنه و روی پل دوباره همدیگر رو می بینن و جرقه گنده می شه . بعد پسر ژانگولر بازی درمیاره و خلاف جهت ماشینای دیگه (که تعدادشون خیلی کمه!!! ) رانندگی می کنه .بعدترش تو کافی شاپ پسر به دختر می گه که بدون اون می میره ! دیگه جرقه نیست ، آتیش روشن می شه . همون روز پسر می ره خواستگاری و عروسی می کنن

عروس و داماد تو خونه ی بخت روزی هوار بار فیلم قصه ی عشق رو نیگا می کنن . دختر حوصله َش سر می ره ، میره بازیگر ِ تئاتر می شه ! پسر حسودیش فوران می کنه . بعد معلوم می شه پسر خیلی روانپریش و اعصاب داغون و الدنگ و خطرناک و قاتله . دختر رو تو خونه زندانی می کنه و هی کتکش می زنه و خیلی خِشانت ِ فیلم زیاد می شه و دیگه اصلا ً واسه زیر شانزده سا ل مناسب نیست . دختر یه خاطرخواه داشته که کارگردان همون تئاتریه که توش بازی می کنه . آقای خاطر خواه خیلی آقاست !میاد دختر رو نجات می ده اما دختر دیگه قاطی کرده و از پسر هم روانی تر شده . برمی گرده پیش ِ پسر و انتقام می گیره و هی کتکش می زنه و خون می پاشه به سقف ودر و دیوار . خیلی ترسناک ِ فیلم زیاد می شه

یک – نویسنده ؟

الف – فهیمه رحیمی ب –ر.اعتمادی ج – دانیل استیل د- فریدون جیرانی

دو –نام فیلم ؟

الف – قرمز ب – صورتی ج – قهوه ای د – پارک وی

سه – لوکیشن ؟

الف – تهران وقتی مثل ِ رشت باران می بارید ب – تهران وقتی رشت بود

ج – رشت در تهران د – یک جای دیگر

چهار – پارک وی کجاست ؟

الف – تورنتوی تهران ب – پاریس ِ تهران ج – رشت ِ تهران د- پارک وی در تهران نیست

پنج – " سرانجام ِ این قصه لالایی نیست " . این جمله از کیست ؟

الف – فریدون جیرانی ِ کارگردان ب- فریدون جیرانی ِ روزنامه نگار

ج – فریدون جیرانی ِ مجری د – فریدون جیرانی ِ خال خالی ِ تنها

شِش –کارگردان ؟

الف- فریدون فروغی ب- فریدون زندی ج – فریدون جیرانی د – یک فریدون دیگر